Θαρραλέα υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα - ομιλία στο Rotary Club

|
IMG 7031"Η πραγματικά υπεύθυνη και σοβαρή στάση σήμερα είναι η θαρραλέα υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα", υπογράμμισε ο Κωστής Χατζηδάκης σε ομιλία του στο Rotary Club.
"Δεν γίνεται να συνεχίσουμε να προστατεύουμε τα προνόμια των λίγων σε βάρος των πολλών και να το παρουσιάζουμε, μάλιστα, σαν φιλολαϊκή πολιτική!
Πρέπει να αναγνωρίσουμε τα θετικά αποτελέσματα που φέρνουν οι μεταρρυθμίσεις σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο και να τα υπερασπιστούμε με ειλικρίνεια".

 

 

Ομιλία Κωστή Χατζηδάκη στο Rotary Club (2.2.2017)

  • Κυρίες και κύριοι,
  • Δυστυχώς η χώρα μας είναι η μόνη που ταλανίζεται εδώ και 7-8 χρόνια από την κρίση, ενώ άλλες χώρες που μπήκαν μετά από μας στα μνημόνια βγήκαν πριν από εμάς από αυτά.
  • Και το τελευταίο διάστημα βλέπουμε πάλι γκρίζα σύννεφα στον ορίζοντα.
  • Η αγωνία έχει επιστρέψει και τα σενάρια για grexit έχουν βγει πάλι από τα συρτάρια.
  • Ενδεικτικό είναι ότι το επιτόκιο του δεκαετούς ομολόγου μας είναι 1,5 ολόκληρη μονάδα πάνω από αυτό του Βιετνάμ! Έτσι μας αξιολογούν οι αγορές!
  • Γιατί, όμως, άραγε η Ελλάδα δεν τα καταφέρνει, ενώ χώρες όπως η Κύπρος και η Ιρλανδία κάνουν βήματα μπροστά;
  • Σίγουρα υπάρχουν πολλοί λόγοι, αλλά οι κύριοι είναι δύο: Τα καρκινώματα του λαϊκισμού και του κρατισμού.
  • Ο λαϊκισμός είναι, εδώ και δεκαετίες, μια βαθιά πληγή της πολιτικής ζωής του τόπου. Από το ξεκίνημα της κρίσης ακούσαμε πολλά. Από το λεφτά υπάρχουν και την κατάργηση του μνημονίου με έναν νόμο και ένα άρθρο στη διαγραφή του επονείδιστουχρέους και την αξιοποίηση της τεχνολογίας του Απόλλωνα. Και, φυσικά, διάφορες άλλες θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν και χρησιμοποιούνται σαν δικαιολογία για να μην αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
  • Ο κρατισμός είναι ένα πρόβλημα με βαθιές ρίζες στη χώρα μας. H Ελλάδα πάντα είχε ένα πελατειακό κράτος. Από ένα σημείο και μετά όμως, αυτή η τάση απέκτησε και ιδεολογικό χρώμα, με κόμματα που υπερασπίζονταν ευθέως το μεγάλο κράτος και δαιμονιοποιούσαν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ως νεοφιλελεύθερη. Αυτές οι αντιλήψεις είναι που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε μπροστά και μας καταδικάζουν σε ακινησία. Μας κάνουν, επίσης, να συνεχίζουμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα, ελπίζοντας σε διαφορετικό αποτέλεσμα. Κάτι που αποτελεί τον ορισμό της ηλιθιότητας κατά τον Αινστάιν!

Πώς αντιμετωπίζονται, λοιπόν, τα δύο αυτά προβλήματα;

o   Το πρόβλημα του λαϊκισμού θα αντιμετωπιστεί μόνο με θάρρος από την πλευρά του πολιτικού συστήματος. Με μια στροφή στην αλήθεια και την υιοθέτηση μιας στάσης ευθύνης, την οποία σήμερα έχουμε ανάγκη περισσότερο από ποτέ.

o   Η πολιτική, μην ξεχνάμε, έχει παιδευτικό ρόλο  και οφείλουμε να μετράμε τα λόγια μας, για να δίνουμε πρώτοι το καλό παράδειγμα στους πολίτες. Να λέμε λίγα, αλλά να τα κάνουμε όλα.

o   Το πιο εύκολο πράγμα, αλλά παράλληλα και το μεγαλύτερο λάθος, θα ήταν να υποσχόμαστε κήπους με τριαντάφυλλα, χαϊδεύοντας τα αυτιά των ψηφοφόρων με ψεύτικες υποσχέσεις. Είδαμε πού μας οδηγούν τέτοιες νοοτροπίες.

o   Στη δεκαετία του 60 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής βρέθηκε στον Βόλο και οι βουλευτές του του ζήτησαν να υποσχεθεί ότι θα χαρίσει τα δάνεια των αγροτών. Μετά το τέλος της ομιλίας, οι ίδιοι βουλευτές του υπενθύμισαν ότι ξέχασε να πει κάτι επί του θέματος. Ο Καραμανλής, λοιπόν, ξαναβγήκε στο μπαλκόνι και είπε στον κόσμο τι του ζήτησαν οι βουλευτές. Και στη συνέχεια υποσχέθηκε ότι θα κάνει το αντίθετο, διότι ήθελε να μείνει όρθια η Αγροτική Τράπεζα και η αγροτιά! Και ο κόσμος το κατανόησε και τον χειροκρότησε! Αυτό θεωρώ ένα κλασσικό παράδειγμα εθνικά υπεύθυνης και θαρραλέας πολιτικής!

o   Σε καμιά περίπτωση, όμως δεν πρέπει να συγχέουμε την υπευθυνότητα με τον ελιτισμό. Η πολιτική δεν πρέπει να ασκείται από καθ’ έδρας και να υιοθετεί μια ελιτίστικη λογική που υπαγορεύει πως «αν ο λαός δεν συμφωνεί μαζί μας πρέπει να αλλάξουμε λαό». Είδαμε, άλλωστε, επίσης και πόσο αρνητικά αντανακλαστικά δημιουργεί στις κοινωνίες ο ελιτισμός, με πρόσφατα παραδείγματα το Brexit και την εκλογή του Τραμπ.

o   Υποχρέωσή μας είναι να συνδυάσουμε τη λογική με την ευαισθησία. Τον ορθολογισμό, δηλαδή, με την κατανόηση των λαϊκών προβλημάτων. Χωρίς, όμως, και πάλι, να συνδέουμε την κατανόηση με τη δημαγωγία. Αυτό είναι και ένα από τα βασικά ζητούμενα στις μέρες μας. Πώς θα προχωρήσουμε, δηλαδή, μαζί με τους πολίτες, χωρίς όμως ταυτόχρονα να κοροϊδεύουμε και να χαϊδεύουμε αυτιά. Η σύζευξη λογικής και ευαισθησίας είναι στο σημερινό σκηνικό μια βασική πολιτική πρόκληση.

o   Προχωράω στη δεύτερη πληγή, την πληγή του κρατισμού. Το απαρχαιωμένο μοντέλο κρατισμού θα το αφήσουμε πίσω όταν μεταβούμε σε ένα νέο μοντέλο. Ένα μοντέλο που έχει ως βάση τη στήριξη της επιχειρηματικότητας και την προσέλκυση επενδύσεων. Χωρίς τις επενδύσεις δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε ούτε την ανεργία, ούτε το ασφαλιστικό. Γιατί και για τα δύο απαιτούνται νέες δουλειές. Για να σταματήσουν οι νέοι να φεύγουν στο εξωτερικό και να έχει το ασφαλιστικό σύστημα εισφορές για να μπορέσει να σταθεί όρθιο. Γι’ αυτό χρειάζονται μια σειρά από μεταρρυθμίσεις.

o   Γνωρίζουμε, φυσικά, πόσο δύσκολη είναι η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας. Μεταρρύθμιση, άλλωστε, συχνά συνεπάγεται ξεβόλεμα. Και αυτοί που ξεβολεύονται κάνουν ό, τι μπορούν για να εμποδίσουν τη μεταρρύθμιση. Το έζησα, άλλωστε, από πρώτο χέρι:

§  Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν η Ολυμπιακή. Πολλοί υπουργοί είχαν δοκιμάσει να προωθήσουν αυτή την αλλαγή και όλοι σκόνταφταν, τελικά, στο πολιτικό κόστος και στις έντονες αντιδράσεις. Η Ολυμπιακή ήταν «η ζωή μας, η ψυχή μας, η σημαία μας» κλπ. Τελικά προχωρήσαμε και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Το κράτος γλύτωσε ένα κόστος 400 εκατομμυρίων τον χρόνο, ενώ πήρε 200 εκατομμύρια από την πώληση και πλέον εισπράττει περίπου 250 εκατομμύρια τον χρόνο από τις αερομεταφορές από φόρους και ασφαλιστικές εισφορές! Δεν έκρυψα ποτέ ότι η λύση συνοδεύτηκε από ένα γενναιόδωρο πακέτο ύψους 1,2 δισ στους εργαζομένους. Αλλά αν κάποιος ξέρει βασικά μαθηματικά αντιλαμβάνεται ότι ολόκληρο αυτό το πακέτο τελικά ισοδυναμούσε με τρία ετήσια ελλείμματα της Ολυμπιακής! Με άλλα λόγια, λαμβάνοντας υπόψη όλο το πακέτο αυτό έχουμε κερδίσει ήδη ενάμιση δις. σε σχέση με το αν σήμερα λειτουργούσε η Ολυμπιακή!

§  Άλλο παράδειγμα ήταν ο ΟΣΕ. Κατορθώσαμε να ξεκινήσουμε ένα πρόγραμμα εξυγίανσης τον Αύγουστο του 2008 που οδήγησε, τελικά, στην ιδιωτικοποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ. Για να τα καταφέρουμε, όμως, έπρεπε να ξεπεράσουμε μεγάλες αντιστάσεις από αυτούς που ήθελαν να συνεχίσουν οι φορολογούμενοι να πληρώνουν 2 εκατομμύρια τη μέρα για να συντηρούμε τον πιο προβληματικό σιδηροδρομικό οργανισμό στην Ευρώπη!

§  Είχαμε, τέλος, τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις την περίοδο 2012-14. Μόνο από την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ είχαμε 280 διαφορετικές παρεμβάσεις  για την κατάργηση ενός μεγάλου φάσματος στρεβλώσεων στην αγορά. Και εκεί συναντήσαμε σκληρές αντιδράσεις από πολλούς που ήθελαν να παραμείνουν κλειστές συγκεκριμένες αγορές λόγω συντεχνιακών συμφερόντων. Τα στοιχεία, όμως, δεν μπορούν να κρυφτούν. Και τα στοιχεία και οι σχετικές μελέτες λένε ότι οι μεταρρυθμίσεις που υλοποιήθηκαν, λειτούργησαν προς όφελος της οικονομίας και των καταναλωτών, οι οποίοι πλέον αγοράζουν, μεταξύ άλλων, φθηνότερα βιβλία και βρεφικό γάλα και πληρώνουν χαμηλότερα δίδακτρα.

  • Δεν γίνεται, κυρίες και κύριοι, να συνεχίσουμε να προστατεύουμε τα προνόμια των λίγων σε βάρος των πολλών και να το παρουσιάζουμε, μάλιστα, σαν φιλολαϊκή πολιτική!
  • Η πραγματικά υπεύθυνη και σοβαρή στάση σήμερα είναι η θαρραλέα υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα.
  • Να αναγνωρίσουμε τα θετικά αποτελέσματα που φέρνουν σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο και να τα υπερασπιστούμε με ειλικρίνεια.
  • Όχι να καταπίνουμε τις μεταρρυθμίσεις σαν πικρό χάπι και να υιοθετούμε μια λογική «τραβάτε με κι ας κλαίω» κατηγορώντας τους κακούς ξένους.
  • Μια τέτοια στάση είναι υποκριτική και όχι απλά βάζει το μικροκομματικό συμφέρον πάνω από το εθνικό αλλά υπονομεύει οποιαδήποτε μεταρρυθμιστική προσπάθεια.
  • Δεν έχουμε άλλο περιθώριο για τέτοιες προσεγγίσεις!
  • Για να αφήσουμε πίσω μας την κρίση οφείλουμε να αφήσουμε πίσω μας τον λαϊκισμό και τον κρατισμό και να υιοθετήσουμε τις καλές ευρωπαϊκές πρακτικές.
  • Οι περιστάσεις είναι κρίσιμες και δεν έχουμε περιθώριο να είμαστε εραστές της ακινησίας.
  • Αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι ο πόλεμος της γενιάς μας. Και βρισκόμαστε, χωρίς υπερβολές, αντιμέτωποι με τον κίνδυνο μιας χαμένης δεκαετίας!
  • Αυτό που έχουμε ανάγκη, λοιπόν, σήμερα περισσότερο από ποτέ, είναι η επανάσταση της σοβαρότητας, της υπευθυνότητας και της κοινής λογικής.
  • Για να φέρουμε τη χώρα μας στον πυρήνα της Ευρώπης και όχι να την καταδικάζουμε να βρίσκεται στο περιθώριο, σε κατάσταση υγειονομικής απομόνωσης.
  • Είναι μια δύσκολη μάχη, την οποία οφείλουμε να τη δώσουμε με ειλικρίνεια και ξεκάθαρους στόχους. Μόνο τότε θα δημιουργηθεί μια ευρεία μεταρρυθμιστική συμμαχία που θα έχει με το μέρος της την πλειονότητα των πολιτών. Και μόνο έτσι θα έχουμε ελπίδα να κερδίσουμε τη μάχη αυτή.