Απρ 19

Κι αν λήξει η αξιολόγηση; - άρθρο στο capital.gr

Ας κάνουμε μια αισιόδοξη υπόθεση. Ότι οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώνονται σήμερα, η αξιολόγηση κλείνει και η χώρα λαμβάνει τη δόση που βρίσκεται σε εκκρεμότητα εδώ και μήνες.

Έστω, επίσης, ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εντάσσει πλήρως την Ελλάδα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Είναι θετικά όλα αυτά;

Κατ’ αρχάς, ναι.

Τι θα αλλάξει, όμως, ουσιαστικά;

Η κυβέρνηση θα έχει καταλήξει, όπως γνωρίζουμε ήδη, από επιλογή της, σε μια λύση που θα βασίζεται στην επιβολή νέων φόρων. Παράλληλα, θα έχει αναγκαστεί να δεσμευτεί για την υλοποίηση κάποιων ιδιωτικοποιήσεων και διαρθρωτικών αλλαγών. Δεν απαιτούνται μαντικές ικανότητες για να προβλέψει κανείς τα επόμενα βήματά της. Θα στραφεί στο εσωτερικό της ακροατήριο, διακηρύσσοντας ότι δεν πιστεύει στις ιδιωτικοποιήσεις και τις μεταρρυθμίσεις στις οποίες συμφώνησε. Διάφορα στελέχη της θα τις καταγγείλουν, και άλλα θα βρουν όποια αφορμή μπορούν για να τις καθυστερήσουν, με την ελπίδα ότι τελικά θα τις ακυρώσουν. Παράλληλα, θα επιδιώξει να υπερασπιστεί τους νέους φόρους που επέλεξε να φέρει, ισχυριζόμενη πως πλήττουν μόνο τους «άλλους», στη λογική «να καεί η κατσίκα του γείτονα». Θα μας πει, περίπου: «Τι κι αν δεν εκπλήρωσα τις προεκλογικές μου υποσχέσεις, στρέφομαι όμως εναντίον των πλουσίων».

Μετά θα συμβούν τέσσερα πράγματα:

Πρώτον, τη στιγμή που η χώρα θα συνεχίσει να χρειάζεται δραστικές κινήσεις για εκπλήξει ευχάριστα και να κάνει το άλμα εξόδου από την κρίση, η κυβέρνηση θα πανηγυρίζει για τους νέους φόρους και θα σαμποτάρει εμμέσως τις μεταρρυθμίσεις. Παραμένοντας όμηρος των ιδεοληψιών και του ερασιτεχνισμού της, θα συνεχίσει να παίζει κατενάτσιο μολονότι βρίσκεται πίσω στο σκορ. Το μέγα ζητούμενο είναι η αποκατάσταση ενός κλίματος εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία. Η εμπιστοσύνη είναι κάτι, μου είχαν πει κάποτε, που φεύγει με το αυτοκίνητο και έρχεται με τα πόδια. Στην περίπτωση μας, με τα μυαλά της κυβέρνησης δεν θα έρθει καθόλου.

Δεύτερον, ενώ η οικονομία έχει ανάγκη από ένα επενδυτικό σοκ για να βγει από την κρίση, η κυβέρνηση θα συνεχίσει να αρνείται πεισματικά να στηρίξει την επιχειρηματικότητα και την προσέλκυση επενδύσεων. Μέχρι σήμερα αφήνει στο ράφι ακόμα και απλά μέτρα βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος, όπως τον νόμο-πλαίσιο 4262 για τη διευκόλυνση των αδειοδοτήσεων που ψηφίστηκε τον Μάιο του 2014. Δεν εκπλήσσεται κανείς, καθώς τέτοιες πρωτοβουλίες τις εντάσσει στη σφαίρα των δεινών του κακού νεοφιλελευθερισμού. Πιστεύει, προφανώς, πως υπάρχει κάποιος εναλλακτικός τρόπος να δοθεί αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν μας έχει πει ακόμα ποιος είναι αυτός! Προς το παρόν, πάντως, το αποτέλεσμα της στάσης της αποτυπώνεται σε λουκέτα και χαμένες δουλειές, με πιο πρόσφατο θύμα την Ηλεκτρονική Αθηνών και τους 450 εργαζομένους της.

Τρίτον, θα εξακολουθήσει να αντιμετωπίζει φοβικά το σημαντικό ζήτημα των κόκκινων δανείων, το οποίο εμποδίζει τις τράπεζες να διοχετεύσουν ρευστότητα στην οικονομία. Επέλεξε να βάλει στον πάγο τον νόμο Δένδια ο οποίος προέβλεπε, στο κάτω-κάτω, κούρεμα δανείων για τις επιχειρήσεις. Η αποφασιστική αντιμετώπιση του προβλήματος αυτού είναι καίριας σημασίας για να αναδιαρθρωθούν στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια και να στηριχθούν βιώσιμες επιχειρήσεις οι οποίες έχουν την προοπτική να αναπτυχθούν και να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας. Με αυτή τη φοβική αντίληψη δεν πάμε πουθενά.

Τέταρτον, η κυβέρνηση θα επιλέξει να φέρει ένα πακέτο μέτρων που θα έχει κατ’ ελάχιστον 4 δις νέους φόρους, τη στιγμή που η υπερβολική φορολόγηση ήδη προκαλεί ασφυξία στην παραγωγική Ελλάδα! Είναι σαφές πως η λογική αυτή οδηγεί σε αδιέξοδο, καθώς η εξίσωση πολύ απλά δεν βγαίνει. Οι νέοι φόροι θα είναι πρόβλημα, όχι λύση για την οικονομία.

Το ενδεχόμενο να ξαναζήσουμε το περσινό εφιαλτικό καλοκαίρι θα είναι, βέβαια, πολύ χειρότερο από το να κλείσει η αξιολόγηση όπως-όπως. Ωστόσο, μια κατάληξη των διαπραγματεύσεων σαν αυτή που προδιαγράφεται δεν είναι αυτό που χρειάζεται η χώρα. Για μένα το συμπέρασμα είναι προφανές. Ακόμα και στην περίπτωση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης, ο κίνδυνος είναι η ελληνική οικονομία να παραμείνει απλώς με τη μύτη έξω από το νερό. Δεν είναι, όμως, αυτό που χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε μια επανεκκίνηση της οικονομίας που θα επιτευχθεί μόνο με χαμηλότερους φόρους και χαμηλότερες δαπάνες, ένα κλίμα φιλικό προς την επιχειρηματικότητα, με οριστική αντιμετώπιση του ζητήματος των κόκκινων δανείων αλλά και με μια πολιτική αλλαγή που θα εμπνεύσει εμπιστοσύνη στις αγορές και στους επενδυτές.

Στη Νέα Δημοκρατία δεν ισχυριζόμαστε, σε καμία περίπτωση, πως είμαστε αλάθητοι. Δύσκολα αρνείται, όμως, κάποιος πως διαθέτουμε έναν ξεκάθαρο προσανατολισμό σε σχέση με το μέλλον της χώρας. Και ακόμα δυσκολότερα αρνείται πως η κυβέρνηση αυτή ήρθε να τα κάνει καλύτερα και τα έκανε χειρότερα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, μια καινούρια αρχή. Στη Νέα Δημοκρατία ετοιμαζόμαστε εντατικά για αυτό, επιχειρώντας να διδαχθούμε τόσο από τα δικά μας λάθη, όσο και από τα λάθη των άλλων, με στόχο να αποτελέσουμε μια πράγματι αξιόπιστη λύση για την οικονομία και την Ελλάδα. Το συνέδριό μας, στο τέλος της εβδομάδας, είναι για μας μια ευκαιρία.  

Μαρ 25

"Τρεις μελαγχολικές σκέψεις για τις Βρυξέλλες" - άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Όταν πήγα νέος ευρωβουλευτής το 1994 στις Βρυξέλλες, μου έκανε εντύπωση ότι στην πόλη αυτή που δεν είχε κανένα ιδιαίτερο μεγαλείο συνυπήρχαν ειρηνικά τόσο διαφορετικά στοιχεία: οι Φλαμανδοί, οι Βαλόνοι, οι ευρω-υπάλληλοι, οι ΝΑΤΟικοί, οι Mαγκρεμπίνοι. Διότι οι μετανάστες που έχουν οι Βρυξέλλες προέρχονται κατά βάση από το Μαρόκο και την Αλγερία. Τα Γαλλικά βλέπετε. Και μου έκανε επίσης εντύπωση ότι από τότε η πόλη αυτή είχε τζαμιά και πως οι μετανάστες 1ης και 2ης γενιάς από το Μαγκρέμπ ήταν διασκορπισμένοι σε μια σειρά από δραστηριότητες: στα ταξί, σε χειρονακτικές δουλειές, σε μικρά μαγαζιά.

Παρότι με παραξένεψε αρχικά το πλήθος των μεταναστών, η ειρηνική συνύπαρξη με τους Βέλγους και τους άλλους Ευρωπαίους δεν μου επέτρεπε με τίποτα να φανταστώ ότι θα οδηγούμασταν στις φρικαλεότητες που ζήσαμε την περασμένη Τρίτη. Ναι, η εγκληματικότητα από τότε ήταν σχετικά μεγαλύτερη από αυτήν της Αθήνας. Ορισμένοι συνάδελφοί μου ευρωβουλευτές έπεσαν ή κινδύνεψαν να πέσουν θύματα ληστείας ακόμα και ώρες που κυκλοφορούσε κόσμος στους δρόμους. Τίποτα παραπάνω ωστόσο. Την ώρα που ο ΙRΑ δρούσε ακόμα στο Μπέλφαστ και η 17η Νοέμβρη στην Αθήνα, κανένας δεν υποπτευόταν ότι τα πράγματα θα είχαν αυτή την εξέλιξη με τους ισλαμιστές. Ακόμα και όταν υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων, ακόμα και όταν ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράκ.

Γι’ αυτό και δεν δίνω πολύ σημασία σ’ όλους αυτούς που για να εξηγήσουν όλες αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις τις συνδέουν μόνο με τις ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ή ακόμα περισσότερο με τις οικονομικές ανισότητες. Δεν ισχυρίζομαι, φυσικά, ότι έχουν γίνει οι τελειότεροι χειρισμοί στη Μέση Ανατολή από την πλευρά της Δύσης. Ούτε πιστεύω ότι υπάρχει δικαιοσύνη στην κατανομή του παγκόσμιου πλούτου. Κάθε άλλο! Ωστόσο, θα εθελοτυφλούσε κανείς αν δεν έβλεπε πως το μυαλό αυτών των ανθρώπων είναι θολωμένο. Οι τζιχαντιστές αυτοί που κατά το πλείστον έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ευρώπη έχουν μια ζωή σίγουρα καλύτερη από τη ζωή στις χώρες του Μαγκρέμπ και του Μασρέκ, τις οποίες άλλωστε οι γονείς τους και οι ίδιοι εγκατέλειψαν για να έχουν μια πιο θετική προοπτική.

Μιλώντας, όμως, για το ζήτημα της μετανάστευσης και την όποια διασύνδεση με την τρομοκρατία, ας έχουμε υπόψη μας τρία πράγματα: Πρώτον, ότι τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται μαγικά. Δεύτερον, ότι δεν μπορούν να μείνουν ανεπίλυτα, διότι θα διαλύσουν την κοινωνική συνοχή στις χώρες της Ευρώπης και ενδεχομένως την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση σε βάθος χρόνου. Και, τρίτον, ότι δεν μπορούν να λυθούν αμέσως λόγω των ισορροπιών στην Ε.Ε.

Ξέρω ότι και οι τρεις αυτές σκέψεις είναι μελαγχολικές. Από την άλλη πλευρά όμως, οδηγούν αυτόματα στο συμπέρασμα ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να επιταχύνουμε τους ρυθμούς αντιμετώπισης του ζητήματος της ισλαμικής τρομοκρατίας. Μαζί, φυσικά, με το μεταναστευτικό. Και μαζί με την αντιμετώπιση της όλης κατάστασης στη Μέση Ανατολή.

Η Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια υπερηφανευόταν ότι ήταν μια ήπια υπερδύναμη (softsuperpower). Στην πραγματικότητα, αν δεν αλλάξει η κατάσταση λόγω και της γεωγραφικής της θέσης, κινδυνεύει να γίνει ο καρπαζοεισπράκτορας των επιλογών άλλων μεγάλων δυνάμεων, επιμέρους κρατών μελών της ή των ίδιων των εξελίξεων σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή.

Τι θέλω να πω; Πως δεν έχει άλλα περιθώρια από το να οδηγηθεί μέσα από αυτή την κρίση σε μια πραγματικά κοινή πολιτική μετανάστευσης και ασύλου, αντιμετώπισης της τρομοκρατίας, αλλά και μια κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική άμυνας. Αν δεν το κάνει, φοβάμαι ότι περιστατικά όπως αυτά της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι και της 22ας Μαρτίου στις Βρυξέλλες θα είναι μόνο η αρχή.

Αν το κάνει όμως, η ηγεσία της θα δείξει ότι έχει καταλάβει το μάθημα και το μάθημα είναι να μην έχει καρφωμένο συνέχεια το μάτι σου στις δημοσκοπήσεις, αλλά στο καθήκον σου. Είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί ουσιαστικά το προσφυγικό, ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί η τρομοκρατία, ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουμε τη σημερινή πολυεπίπεδη κρίση και να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον.

Μαρ 3

"Το Όσκαρ του ΣΥΡΙΖΑ και η ελπίδα της αλήθειας" - άρθρο στην ιστοσελίδα capital.gr

Αν την περασμένη Δευτέρα δινόταν Όσκαρ πολιτικής ασυνέπειας, η σημερινή κυβέρνηση θα είχε το χρυσό αγαλματίδιο στο τσεπάκι. Αρκεί, άλλωστε, μια γρήγορη ματιά στα πεπραγμένα της για να πειστεί κανείς:

Από τη λυσσαλέα αντιμνημονιακή ρητορική, στην υιοθέτηση του τρίτου μνημονίου.

Από την αντι-ΝΑΤΟϊκή στάση, στις παρακλήσεις για παρέμβαση της συμμαχίας!

Από τις κορώνες περί καταπολέμησης της διαφθοράς, στις αποκαλύψεις για μυστικές συναντήσεις με εκδότες.

Κοινό μοτίβο των κυβερνητικών αποτυχιών; Η απόλυτη έλλειψη σοβαρότητας και σχεδιασμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με βασική υπόθεση εργασίας ότι θα αλλάξει την Ευρώπη και τον κόσμο. Και τελικά την πιο σκληρή κριτική για αυτή την έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα την έκανε ο ίδιος ο κ. Βούτσης όταν είπε πρόσφατα: «Φλερτάραμε με πολιτικές αυταπάτες». Το κόστος του φλερτ αυτού το πληρώνει, δυστυχώς, ακριβά η χώρα. Αντί να πάμε μπρος, πήγαμε πίσω. Πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι.

Το μεγαλύτερο λάθος, λοιπόν, που θα μπορούσε να κάνει η Νέα Δημοκρατία θα ήταν να ακολουθήσει τα χνάρια του ΣΥΡΙΖΑ, δίνοντας ανεύθυνες υποσχέσεις άνευ σοβαρού σχεδίου. Να γίνει ΣΥΡΙΖΑ Νούμερο 2. Δεν θα το κάνει όμως.

Η Νέα Δημοκρατία προχωράει αποφασιστικά στη σύνταξη ενός κυβερνητικού προγράμματος που έχει στόχο τη μετάβαση στη μεταμνημονιακή εποχή, λαμβάνοντας, όμως, σαφώς υπόψη τα μεγάλα εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν.

Στην προσπάθεια αυτή έχουν σημαντική συμβολή τα στελέχη του κόμματός μας, όμως δεν περιοριζόμαστε σε αυτά! Μέσω της ανοιχτής πρόσκλησης που απευθύναμε, κάναμε άνοιγμα στην κοινωνία και σε αξιόλογους Έλληνες εμπειρογνώμονες, με σκοπό να βοηθήσουν στη διαμόρφωση ενός σύγχρονου και τεκμηριωμένου προγράμματος. Η κίνηση αυτή ξένισε αρκετούς που είχαν συνηθίσει σε άλλες κομματικές πρακτικές, όμως εμείς έχουμε την πεποίθηση πως ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα οφείλει να ενεργοποιεί μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας και να συνθέτει ένα ευρύ φάσμα απόψεων και ιδεών. Η ανταπόκριση στο εγχείρημά μας ήταν εξαιρετικά ενθαρρυντική, καθώς μέσα σε μια εβδομάδα λάβαμε περίπου 700 βιογραφικά ατόμων με πολύ αξιόλογα προσόντα. Ενδεικτικό είναι πως 30 τοις εκατό εξ αυτών είναι κάτοχοι διδακτορικού. Θέλοντας, μάλιστα, να ακολουθήσουμε πλήρως διαφανείς διαδικασίες, αναθέσαμε την αξιολόγηση σε ειδικούς από τον ιδιωτικό τομέα. Και θα κάνουμε τα επόμενα μας βήματα με μεθοδικότητα, αξιοποιώντας όλες τις δυνατότητες που παρέχει το διαδίκτυο και οι σύγχρονες τεχνολογίες, επιδιώκοντας τη συστηματική διαβούλευση με κοινωνικούς φορείς και εκπροσώπους τις Κοινωνίας των Πολιτών. Ο εχθρός μας, άλλωστε, δεν είναι μόνο ο λαϊκισμός αλλά και ο ελιτισμός που υπαγορεύει πως ένα κόμμα πρέπει να πορεύεται ερήμην της κοινωνίας.

Οι βασικοί άξονες στους οποίους θα κινηθεί το πρόγραμμά μας είναι δύο: Η ελευθερία και η αλληλεγγύη.

Ελευθερία γιατί το όραμά μας έχει στο επίκεντρό του την Ελλάδα των ευκαιριών, που θα δίνει τη δυνατότητα στις υγιείς παραγωγικές δυνάμεις του τόπου να ανοίξουν τα φτερά τους. Την Ελλάδα στην οποία κάθε Έλληνας θα νιώθει ότι αν βάλει κάτι σκοπό και αν εργασθεί σκληρά για να το πετύχει δεν υπάρχουν όρια στο πού μπορεί να φτάσει.

Αλληλεγγύη γιατί το ήθος μιας κοινωνίας ορίζεται από το πώς αντιμετωπίζει τα αδύναμα μέλη της, φτάνει να μην αυτοπαγιδεύεται σε αυτή την προσπάθεια. Για να βοηθήσουμε όσους έχουν ανάγκη, είναι απαραίτητο να μεταβούμε από το μοντέλο διανομής φτώχιας στο μοντέλο παραγωγής εισοδήματος. Οι νέες θέσεις εργασίας είναι το πιο πολύτιμο κοινωνικό αγαθό που μπορούμε να δημιουργήσουμε και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της στροφής στην επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις. Και έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια στέρεα κοινωνική πολιτική. Με βάση αυτή τη λογική, στοχεύουμε στην καθιέρωση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος ως δίκτυ προστασίας πολλών συμπολιτών μας. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για ανθρώπους που παλεύουν με την φτώχια.

Επιδίωξή μας δεν είναι, σε καμία περίπτωση, να ισχυριστούμε πως ο δρόμος της ανάκαμψης θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Η χώρα έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν κάποιες δύσκολες επιλογές. Χρειάζονται όμως μεταρρυθμίσεις που θα είναι δίκαιες και θα δίνουν προοπτική στην οικονομία και την κοινωνία, όχι κοντόφθαλμα, πρόχειρα και αντιαναπτυξιακά μέτρα.

Σκοπός μας στη Νέα Δημοκρατία είναι να καταστρώσουμε ένα φιλόδοξο πρόγραμμα διακυβέρνησης που θα προσφέρει την ελπίδα της αλήθειας, μακριά από ψεύτικες υποσχέσεις και λαϊκίστικες σαπουνόφουσκες. Η μάχη για την έξοδο από την κρίση δεν θα είναι εύκολη, αλλά με σοβαρότητα, σχέδιο και σκληρή δουλειά, είναι μια μάχη που πιστεύουμε ακράδαντα πως είναι στο χέρι μας να κερδίσουμε.

Φεβ 5

"Ξεχάστε το Grexit λοιπόν!" - άρθρο στην ιστοσελίδα Liberal.gr

"Ο δρόμος, λοιπόν, για την Ελλάδα δεν είναι ούτε οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ, για τις οποίες μίλησε ανοικτά ο πρόεδρος της Βουλής, ούτε και οι εμμονές περί Grexit που συνεχίζουν να συντηρούνται τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες", σημειώνει ο Κωστής Χατζηδάκης σε άρθρο του στην ιστοσελίδα Liberal.gr

"Ο δρόμος για την Ελλάδα είναι ο δρόμος των μεταρρυθμίσεων και του θαρραλέου εκσυγχρονισμού με βάση τις καλύτερες ευρωπαϊκές πρακτικές. Μόνο με αυτή την συνταγή η χώρα θα μπορέσει να ακολουθήσει το παράδειγμα της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Κύπρου και να αφήσει οριστικά πίσω της την εποχή των μνημονίων. Επομένως, φίλοι μας στην Ελλάδα και την Ευρώπη, ξεχάστε το Grexit λοιπόν!"

 

Διαβάστε περισσότερα
Ιαν 13

"Σκουριές: Το αντικοινωνικό πρόσωπο της Αριστεράς" - Άρθρο του Κωστή Χατζηδάκη στο Liberal.gr

 

"Για να έχεις μεγάλους μισθούς, χαμηλούς φόρους και υψηλές συντάξεις", σημειώνει ο Κωστής Χατζηδάκης στην ιστοσελίδα Liberal.gr,  " πρέπει να λειτουργεί η μηχανή της οικονομίας. Να γίνονται, δηλαδή, ιδιωτικές, κατά βάση, επενδύσεις. Μόνο έτσι θα δοθεί αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία και τη χώρα. Μπορεί για τους περισσότερους αναγνώστες αυτό να φαντάζει αυτονόητο, όμως για την κυβέρνηση δεν μοιάζει να είναι. Αν συνεχίσει να μένει προσκολλημένη στις ιδεοληψίες της, υψώνοντας εμπόδια στις επενδυτικές πρωτοβουλίες, οι υποτιθέμενες προοδευτικές ιδέες που ισχυρίζεται πως πρεσβεύει θα μας κρατούν βαλτωμένους στο τέλμα της ύφεσης, της ανεργίας και της συνεχιζόμενης κρίσης.

 Και αυτό θα είναι, τελικά, η απόλυτη έκφραση μιας αντικοινωνικής πολιτικής της Αριστεράς".

 

 

 

Σκουριές: Το αντικοινωνικό πρόσωπο της Αριστερά

 

Μακάρι το πρόβλημα στην αναπτυξιακή πολιτική της σημερινής κυβέρνησης να περιοριζόταν στην «ανοιχτά συγκρουσιακή στάση» απέναντι στην Eldorado Gold, στην οποία αναφέρθηκε ο Paul N. Wright, ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας.

Δυστυχώς, είναι απλά ένας κρίκος στην αλυσίδα της βαθιά αντιεπενδυτικής στάσης της οποίας γινόμαστε μάρτυρες εδώ και έναν χρόνο.

Δεν θα είχε νόημα να κουράσω γράφοντας αναλυτικά για τα οδυνηρά αποτελέσματα της στάσης αυτής.

Αναφέρω απλώς, ενδεικτικά:

  • Ενώ υπήρχαν προβλέψεις για ανάπτυξη 2,5% το 2015, η ελληνική οικονομία βυθίστηκε πάλι στην ύφεση, στην οποία προβλέπεται να παραμείνει και φέτος.
  • Οι άμεσες ξένες επενδύσεις, που ανήλθαν σε 1,02 δις. ευρώ το πρώτο εξάμηνο του 2014, έπεσαν στο ίδιο διάστημα για το 2015 στα 33,4 εκατομμύρια! Τριάντα φορές κάτω!
  • Σημαντικά έργα όπως οι αυτοκινητόδρομοι και τα ΣΔΙΤ για τα απορρίμματα βρέθηκαν ημιλιπόθυμα.
  • Μπήκαν στον πάγο μεγάλες αποκρατικοποιήσεις, όπως αυτές του ΑΔΜΗΕ, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ και του Ελληνικού. Όταν, μάλιστα, κάποια επιτέλους ξεκολλάει (περιφερειακά αεροδρόμια), αυτό γίνεται με «πόνο ψυχής», για να παραθέσω την περίφημη φράση του αρμοδίου υπουργού.

Άμεσα ορατή είναι, φυσικά, και η επίδραση της κυβερνητικής πολιτικής στον δείκτη με το μεγαλύτερο οικονομικό και κοινωνικό βάρος: Το ποσοστό ανεργίας. Ενώ μέχρι πέρυσι η Τρόικα αποδεχόταν ότι αυτό θα πέσει στο 19,5% το 2016, πλέον η πρόβλεψη είναι για 25.8%.

Η διαφορά αυτή μεταφράζεται σε 200  χιλιάδες θέσεις εργασίας!

Και για να το συνδέσω με το καυτό θέμα των ημερών, την κυβέρνηση δεν μοιάζει να την απασχολεί πως η βιώσιμη λύση για το ασφαλιστικό βρίσκεται  στην αύξηση της αναλογίας εργαζομένων / συνταξιούχων, και όχι στις κοντόφθαλμες, άδικες επιβαρύνσεις. Η προαναφερθείσα εξέλιξη, δηλαδή οι 200 χιλιάδες λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές, υπονομεύει εκ των προτέρων οποιαδήποτε ουσιαστική απόπειρα επίλυσης του προβλήματος.

Η κυβέρνηση όποτε μιλάει για ανάπτυξη περιορίζει τη συζήτηση στο ΕΣΠΑ και στον νέο επενδυτικό νόμο. Το ΕΣΠΑ πρόκειται περί σημαντικού εργαλείου ανάπτυξης το οποίο όμως δρα συμπληρωματικά, καθώς, όπως γνωρίζουμε από τη μελέτη της Mckinsey, μπορεί να συμβάλλει μέχρι μόνο 20% στο επιθυμητό επίπεδο επενδύσεων στη χώρα για τα επόμενα 4-5 χρόνια. Το υπόλοιπο 80% πρέπει να προέλθει από ιδιωτικές επενδύσεις από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται το ουσιώδες πρόβλημα για αυτή την κυβέρνηση.

Το αυτοκίνητο φρέναρε μπροστά στον γκρεμό το περασμένο καλοκαίρι όταν υπογράφηκε το τρίτο μνημόνιο. Ο οδηγός, όμως, δεν έχει κανένα σχέδιο για το πώς θα απομακρυνθεί οριστικά από τον γκρεμό.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση προσπαθεί να εκπληρώσει άρον-άρον κάποιες μνημονιακές υποχρεώσεις αλλά δεν είναι καθόλου αποφασισμένη να κάνει την τόσο αναγκαία στροφή στην ιδιωτική πρωτοβουλία για να προσελκύσει επενδύσεις. Είναι πλέον πασιφανές! Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα της διανομής, δεν είναι κόμμα της παραγωγής!

Η κυβέρνηση της περιόδου 2012-2014 σίγουρα δεν ήταν τέλεια. Η ριζική διαφορά όμως είναι πως τότε δεν υπήρχε ποτέ αμφιβολία για το ποιο ήταν το κλειδί της επιστροφής στην ανάπτυξη. Το κλειδί αυτό ήταν και είναι οι επενδύσεις και η στήριξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Έχω πολλές φορές την εντύπωση ότι η σημερινή κυβέρνηση έχει εθιστεί σε μια λογική μονοδιάστατης προσέγγισης που βλέπουμε συχνά σε τηλεοπτικά πάνελ: Φόροι, μισθοί, συντάξεις.

Μόνο που παραβλέπει μια σημαντική λεπτομέρεια: Για να έχεις μεγάλους μισθούς, χαμηλούς φόρους και υψηλές συντάξεις πρέπει να λειτουργεί η μηχανή της οικονομίας. Να γίνονται, δηλαδή, ιδιωτικές, κατά βάση, επενδύσεις. Μόνο έτσι θα δοθεί αναπτυξιακή ώθηση στην οικονομία και τη χώρα. Μπορεί για τους περισσότερους αναγνώστες αυτό να φαντάζει αυτονόητο, όμως για την κυβέρνηση δεν μοιάζει να είναι. Αν συνεχίσει να μένει προσκολλημένη στις ιδεοληψίες της, υψώνοντας εμπόδια στις επενδυτικές πρωτοβουλίες, οι υποτιθέμενες προοδευτικές ιδέες που ισχυρίζεται πως πρεσβεύει θα μας κρατούν βαλτωμένους στο τέλμα της ύφεσης, της ανεργίας και της συνεχιζόμενης κρίσης.

Και αυτό θα είναι, τελικά, η απόλυτη έκφραση μιας αντικοινωνικής πολιτικής της Αριστεράς.