Στην κυβέρνηση η ευθύνη - Εφημερίδα Αγγελιοφόρος της Κυριακής

    Εκτύπωση Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Εξηγείστε μου, γιατί δεν το αντιλαμβάνεται αυτό ο Έλληνας εργαζόμενος, γιατί φοβάται για παράδειγμα την ευελιξία; Οι φόβοι του δεν έρχονται από το πουθενά…


Να ξεκαθαρίσουμε ότι όταν μιλάμε για ευελιξία δεν μιλάμε για παραπάνω ώρες εργασίας. Δεν πρόκειται να γίνουμε Μεσαίωνας. Εκείνο που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να γίνουμε Ευρώπη. Να ακολουθήσουμε τις επιταγές της κοινής λογικής, να ικανοποιήσουμε τις πραγματικές ανάγκες της οικονομίας. Αν κάποιος εργαζόμενος πρέπει να δουλέψει για μια εποχή του χρόνου –π.χ. στα τουριστικά επαγγέλματα- εννιά ή δέκα ώρες την ημέρα, σε κάποια άλλη εποχή του χρόνου θα δουλέψει πέντε ή έξι. Γι αυτό το πράγμα μιλάμε. Επίσης κανείς δεν έχει μιλήσει για μείωση του βασικού μισθού ή των συντάξεων. Αντίθετα με την επιδίωξή μας να ενισχύσουμε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας με όλες αυτές τις παρεμβάσεις στοχεύουμε στο ακριβώς αντίθετο: Στην αύξηση των βασικών μισθών και συντάξεων.


Μέχρι στιγμής έχουμε ακούσει παράλληλους μονολόγους γι αυτά τα θέματα. Και οι κοινωνικοί εταίροι δεν διακρίνονται από την επιθυμία για ουσιαστικό διάλογο. Με αυτό το δεδομένο πόσο εφικτό είναι για την κυβέρνηση να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές;


Ηκυβέρνηση έχει εντολή από τον ελληνικό λαό να εφαρμόσει το πρόγραμμά της. Δε θέλει να το εφαρμόσει με συγκρούσεις, γι αυτό επιδιώκει τον κοινωνικό διάλογο. Αλλά τελικά την ευθύνη απέναντι στους έλληνες πολίτες δεν την έχουν οι συνδικαλιστές ή οι εργοδοτικές οργανώσεις, την έχει η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του τόπου. Δε θα ζητήσει στο τέλος της τετραετίας το λογαριασμό ο Έλληνας πολίτης απ’ οποιοδήποτε σωματείο αλλά από την κυβέρνηση και τους βουλευτές της.


Βλέπουμε, όμως, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τους εκάστοτε κυβερνώντες κάθε φορά που ξεκινούν να κάνουν μια γενναία τομή να κάνουν πίσω, τρέμοντας το άμεσο πολιτικό κόστος...
Ο φόβος του πολιτικού κόστους έχει οδηγήσει την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις όχι μόνο μεταξύ των παλαιών κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μεταξύ των 25 κρατών. Μας έχουν ξεπεράσει στους περισσότερους δείκτες ακόμα και οι νεοφώτιστοι της Ένωσης. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, εκείνο το οποίο θα συμβεί δεν θα είναι αρνητικό μόνο για τα ισχυρότερα στρώματα, αλλά κυρίως για τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα. Χρέος δικό μας είναι με κάθε τρόπο να εξηγήσουμε τα οφέλη από τις τομές τις οποίες θα επιχειρήσουμε να κάνουμε, κυρίως για τους ασθενέστερους οικονομικά. Γι αυτούς πρωτίστως θέλουμε να δουλέψουμε, αλλά δεν μπορείς να δουλέψεις με ευχές. Απαιτείται να δουλέψεις με πολιτικές, με πολιτικές που πέτυχαν σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Γιατί μια πολιτική που πέτυχε στην Ισπανία ή την Ιρλανδία δεν μπορεί να πετύχει στην Ελλάδα;