Κωστής Χατζηδάκης

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Άρθρο: “Το ελληνικό και το ευρωπαϊκό έλλειμμα”.

EU_Flag_120x80

Προχωρούμε προς το 2011 σε κλίμα διπλής αβεβαιότητας για την οικονομία. Πρώτον, τί θα γίνει στην Ελλάδα, και δεύτερον, πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη σε ένα ζήτημα ευρωπαϊκό πλέον…

Προχωρούμε προς το 2011 σε κλίμα διπλής αβεβαιότητας για την οικονομία. Πρώτον, τί θα γίνει στην Ελλάδα, και δεύτερον, πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη σε ένα ζήτημα ευρωπαϊκό πλέον, όχι μόνο εξαιτίας των δικών μας οικονομικών προβλημάτων, αλλά των προβλημάτων πολύ περισσότερων χωρών και της λειτουργίας αυτής καθεαυτής του ευρώ.

Εμείς, στην Ελλάδα, έχουμε μπροστά μας τρεις άγνωστες παραμέτρους: Tην αντίδραση του πολιτικού συστήματος, την εφαρμογή των μέτρων της κυβέρνησης και τη στάση της κοινωνίας. Τί θέλω να πω; Αυτός που προκάλεσε την κρίση στην Ελλάδα, δηλαδή το πολιτικό σύστημα, καλείται και να τη διορθώσει. Δε μπορεί να γίνει αλλιώς διότι πολύ απλά δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις στον ορίζοντα.

Για να υπάρξουν προϋποθέσεις επιτυχίας χρειάζονται ειλικρινής αυτοκριτική, παραδοχή στο δημόσιο διάλογο όσων κατ’ ιδίαν υποστηρίζει κάθε πλευρά, αλλά και τίμια προσπάθεια εθνικής συνεννόησης. Για να αλλάξει το κλίμα της κατάθλιψης και να ανθίσει, στοιχειωδώς έστω, η ελπίδα. Θα συμβεί κάτι τέτοιο; Απομένει να το δούμε, όπως απομένει να δούμε και την εφαρμογή των πολιτικών της κυβέρνησης. Ανεξάρτητα, δηλαδή, από τις ενστάσεις που μπορεί να έχει κανείς για το μείγμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής, αυτή στις περισσότερες περιπτώσεις καθυστερεί ή δεν εφαρμόζεται.

Θυμηθείτε: Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας είναι θεωρία επί χάρτου, οι αποκρατικοποιήσεις μια απλή διακήρυξη, οι ΣΔΙΤ και οι συμβάσεις παραχώρησης παγωμένες, η αναδιάρθρωση των εφοριών καθυστερεί, το ΕΣΠΑ βραδυπορεί, το ΤΕΜΠΜΕ έχει βουλιάξει. Όλα αυτά σχετίζονται, όμως, με την περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία ανάπτυξη και, άμεσα ή έμμεσα, με τη μείωση των ελλειμμάτων και των χρεών που είναι προϋπόθεση για να προχωρήσουμε μπροστά.

Τρίτος άγνωστος x είναι το πώς θα αντιδράσει η κοινωνία. Με μιθριδατισμό –έτσι είναι η ζωή και πώς να την αλλάξεις- ή με  ξαφνική έκρηξη; Για να αποφύγει κανείς το δεύτερο, που θα οδηγούσε σε ακόμη μεγαλύτερα προβλήματα, έχει τεράστια σημασία το πολιτικό σύστημα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Επίσης, η κυβέρνηση να πάψει να αντιμετωπίζει αλαζονικά την πολιτική της και την αντιπολίτευση παίρνοντας ειλικρινείς πρωτοβουλίες συνεννόησης και κάνοντας τις αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις. Και να δοθεί η έμφαση που χρειάζεται στο management και στην εφαρμογή  μιας πραγματικά αναπτυξιακής πολιτικής, διότι αλλιώς το έργο που γίνεται θα αποδειχθεί σισύφειο.

Κοντά στην αβεβαιότητα για τα δικά μας, προστίθεται και η αβεβαιότητα για τα ευρωπαϊκά. Είμαστε στην ίδια ένωση, έχουμε κοινό νόμισμα και λειτουργεί επομένως η θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων. Η κρίση σε μια γωνιά της Ευρώπης, επηρεάζει όλους τους άλλους. Και η ακρισία στις συλλογικές ευρωπαϊκές αποφάσεις μπορεί να έχει δυσμενείς επιπτώσεις στους πάντες. Τα δε λάθη που μπορεί να κάνουν σε αυτή την κρίσιμη φάση οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες είναι ενδεχόμενο να έχουν πολύ δυσμενέστερα αποτελέσματα από τα υπαρκτά λάθη της Ελλάδας ή άλλων μικρότερων χωρών.

Μέχρι στιγμής οι αντιδράσεις της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας απέναντι στη γενικευμένη οικονομική κρίση υπήρξαν καθυστερημένες. Ο ένας δείχνει με το δάχτυλο τον άλλο για τις ευθύνες. Και όλοι μαζί τρέχουμε λαχανιασμένοι πίσω από τις αγορές. Είναι καιρός να παραδεχθούμε ότι κάναμε ένα sui generis νόμισμα, το ευρώ, που οι αγορές δεν καταλαβαίνουν απολύτως τη λειτουργία του.

Έτσι με αφορμή τη διεθνή  τραπεζική κρίση του 2008 και τη συνακόλουθη ύφεση οι πιο ανοιχτές σε δομικά προβλήματα χώρες της ευρωζώνης άρχισαν να δέχονται επιθέσεις. Για να μπει οριστικό τέλος σε αυτές τις επιθέσεις πρέπει να δοθεί  σαφής θεσμική απάντηση από την Ευρώπη. Όχι λύσεις με μισή καρδιά, όπως συμβαίνει μέχρι σήμερα. Δίπλα δηλαδή στη νομισματική ένωση, να υπάρξει μια πραγματική δημοσιονομική ένωση με ουσιαστικό συντονισμό των αντίστοιχων εθνικών πολιτικών, μηχανισμούς πρόληψης, αλλά και μηχανισμούς στήριξης, όπως είναι τα ευρωομόλογα.

Οι καθυστερήσεις θα λειτουργήσουν εις βάρος όλων, δυνατών και αδυνάτων, διότι όλοι είμαστε στο ίδιο πλοίο. Θυμάστε, προφανώς, το περίφημο «λεφτά υπάρχουν». Παραφράζοντάς το, θα έλεγα ότι απαντήσεις υπάρχουν. Τόσο στα δικά μας οικονομικά προβλήματα, όσο και στις συνδεόμενες με αυτά ευρωπαϊκές πολιτικές. Απαντήσεις δύσκολες. Απαντήσεις με πολιτικό κόστος, φυσικά. Ωστόσο, τις απαντήσεις αυτές πρέπει να τις δώσει με θάρρος το πολιτικό σύστημα, στην Αθήνα και στις Βρυξέλλες. Διαφορετικά τα πολιτικά ελλείμματα θα αποδειχθούν πιο καταστροφικά από αυτά της οικονομίας.

http://www.aixmi.gr/?p=1113

 

Μετάβαση στο περιεχόμενο