Κωστής Χατζηδάκης

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Δεν θα σκοτώσουμε το φανατισμό με φανατισμό – ομιλία για την ισλαμική τρομοκρατία στην παρουσίαση του βιβλίου “Σφάξε με Αγά μου να Αγιάσω”

IMG 1532 2«Δεν θα σκοτώσουμε το φανατισμό με φανατισμό», υπογράμμισε ο Κωστής Χατζηδάκης αναφερόμενος στο φαινόμενο της ισλαμικής τρομοκρατίας, στην παρουσίαση του βιβλίου «Σφάξε με Πασά μου αν Αγιάσω» του Τριαντάφυλλου Καρατράντου.

Για ζητήματα όπως η ισλαμική τρομοκρατία «σίγουρα δεν υπάρχουν απλές λύσεις», είπε ο Κωστής Χατζηδάκης. «Όμως το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στις φωνές των άκρων να μονοπωλούν τον διάλογο. Γιατί, πέραν όλων των άλλων, αυτές οι ακραίες προσεγγίσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να οξύνουν τα προβλήματα, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του φανατισμού».

Ομιλία Κωστή Χατζηδάκη στην παρουσίαση του βιβλίου «Σφάξε με Αγά μου να αγιάσω»

  • Θα ήθελα να συγχαρώ τον κ. Καρατράντο για το βιβλίο αυτό, το οποίο συμβάλλει καίρια στον δημόσιο διάλογο επί ενός τόσο επίκαιρου, αλλά και ιδιαίτερα σύνθετου, ζητήματος.
  • Το καταφέρνει αυτό διότι μας βοηθάει να δούμε πέρα από μονοδιάστατες, επιφανειακές προσεγγίσεις τις οποίες κάποιοι, ηθελημένα ή μη, προωθούν και αναπαράγουν. Προσεγγίσεις που βλέπουμε καθημερινά πόσο αρνητικές επιπτώσεις έχουν στην πολιτική και στην κοινωνία σε διεθνές επίπεδο.
  • Τοποθετώντας το φαινόμενο της ισλαμιστικής τρομοκρατίας στο ευρύτερο ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό του πλαίσιο, ο συγγραφέας μας βοηθά να κατανοήσουμε τις ρίζες του και τις δυναμικές που διαμόρφωσαν την εξέλιξή του. Κάτι που, με τι σειρά του, μας επιτρέπει να εξετάσουμε με πιο ολοκληρωμένο τρόπο τις μεθόδους αντιμετώπισης των απειλών της τρομοκρατίας.
  • Συγκεκριμένα, αναφερόμενος στην ISIS, ο συγγραφέας τονίζει πως δεν πρόκειται απλώς περί μιας παραδοσιακής θρησκευτικής φονταμελιστικής οργάνωσης, αλλά περί μιας οργάνωσης που διαθέτει ένα ευέλικτο πολυεθνικό αποκεντρωμένο δίκτυο. Και αυτό συνεπάγεται πως δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί όπως ένα κράτος ή μια συγκεκριμένη, οριοθετημένη απειλή. Ένα μεγάλο βήμα για να αντιμετωπιστεί είναι, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο, η κατανόηση της διαδικασίας ριζοσπαστικοποίησης.
  • Στην Ελλάδα, δυστυχώς, ακόμα και σήμερα έχουμε μια τάση να αναλύουμε ένα ευρύ φάσμα φαινομένων αποκλειστικά μέσα από το πρίσμα της αντικαπιταλιστικής ιδεολογίας. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το βλέπουμε και στην περίπτωση της ισλαμιστικής τρομοκρατίας.
  • Φυσικά, τέτοιες δυναμικές πάντα παίζουν ρόλο. Όμως, όπως υπογραμμίζει και ο συγγραφέας, θα ήταν λάθος να περιορίσουμε την ανάλυσή μας σε αυτές. Όπως αναφέρει, άλλωστε, πολλοί αλλοδαποί μαχητές της ISISείναι παιδιά μεσοαστικών οικογενειών, με σπουδές, τα οποία είναι –εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον- πλήρως ενσωματωμένα –οικονομικά και κοινωνικά- στις κοινωνίες τους. Είναι σαφές λοιπόν, πως υπάρχουν πολλές περισσότερες διαστάσεις στο ζήτημα. Και αυτές οι διαστάσεις σκιαγραφούνται περιεκτικά στο παρόν βιβλίο.
  • Όσον αφορά στα ζητήματα της μετανάστευσης και της σύνδεσής της με την τρομοκρατία, συχνά βλέπουμε στη χώρα μας δύο αντιδιαμετρικές λαϊκίστικες προσεγγίσεις:

1.      Από τη μία είναι η προκλητικά αφελής λογική του ΣΥΡΙΖΑ και διαφόρων σχηματισμών της Αριστεράς, που οραματίζονται μια χώρα ξέφραγο αμπέλι, στην οποία το κράτος περιορίζεται ουσιαστικά σε ρόλο ρεσεψιονίστ. Όσοι υπερασπίζονται μια τέτοια λογική κλείνουν τα μάτια στα προφανή μεγάλα ζητήματα ασφαλείας που –αποδεδειγμένα- δημιουργούνται όταν μετατρέπεις τη χώρα σε ανεξέλεγκτο κέντρο διερχομένων.

2.      Αντιστοίχως εκτός πραγματικότητας είναι και η ρητορική που, όπως αναφέρεται στο βιβλίο (σελ. 146), «συνδέει τον ισλαμικό φονταμενταλισμό με την παράτυπη μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα με τα σκοτεινά συνωμοτικά κέντρα τα οποία θέλουν να αποδομήσουν την Ελλάδα και την εθνική μας ταυτότητα». Μια αντίστοιχη προσέγγιση βλέπουμε ότι έχει ιδιαίτερη απήχηση στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή, ενισχύοντας ακροδεξιά κόμματα σε όλη την ήπειρο.

  • Σίγουρα δεν υπάρχουν απλές λύσεις σε αυτά τα ζητήματα. Όμως το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να επιτρέψουμε στις φωνές των άκρων να μονοπωλούν τον διάλογο. Γιατί, πέραν όλων των άλλων, αυτές οι ακραίες προσεγγίσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι να οξύνουν τα προβλήματα, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά του φανατισμού. Δεν θα σκοτώσουμε τον φανατισμό με φανατισμό.
  • Ούτε θα νικήσουμε την τρομοκρατία αποκλειστικά με στρατιωτικά μέσα. Στέκομαι σε ένα σημείο του βιβλίου (σελ 158):«Η ριζοσπαστικοποίηση είναι μια κοινωνική διαδικασία και η τρομοκρατία ένα πολιτικό φαινόμενο που μπορούν να αναχαιτιστούν προσωρινά με στρατιωτικά μέσα στο πεδίο των μαχών, αλλά η ολοκληρωτική αντιμετώπισή τους, η ήττα τους, μπορεί να επιτευχθεί μόνο στο πεδίο των ιδεών
  • Σίγουρα δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν συγκλονίστηκε με αιματηρές τρομοκρατικές επιθέσεις όπως οι πρόσφατες στο Παρίσι, τις Βρυξέλλες, τη Νίκαια , το Βερολίνο και την Κωνσταντινούπολη. Είναι απολύτως ανθρώπινο να νιώθει κάποιος εξοργισμένος με τον χαμό εκατοντάδων αθώων ανθρώπων. Είναι απολύτως ανθρώπινο να θεωρεί κάποιος αδιανόητο πως τόσοι νέοι άνθρωποι δεν πρόλαβαν να ζήσουν τη ζωή τους και να κυνηγήσουν τα όνειρα τους επειδή έπεσαν θύματα του μίσους κάποιων αρρωστημένων μυαλών. Δεν μπορεί, όπως, η απάντηση της Δύσης να είναι το μίσος, η οπισθοδρόμηση και ο σκοταδισμός. Αν το κάνουμε αυτό σημαίνει ότι ηττηθήκαμε, καθώς θα έχουμε διαγράψει την πρόοδο τόσων δεκαετιών. Θα έχουμε ακυρώσει τα επιτεύγματα που εξασφαλίσαμε μετά από τόσους αγώνες, μετά από τόσο αίμα που χύθηκε σε όλη την Ευρώπη επί τόσα χρόνια.
  • Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε σήμερα είναι να βρούμε την ισορροπία.

1.      Από τη μία να δείξουμε την αποφασιστικότητα που απαιτείται σε ζητήματα ασφαλείας. Και αυτό περιλαμβάνει τη στενότερη συνεργασία μεταξύ χωρών σε ζητήματα όπως η ανταλλαγή πληροφοριών, αλλά και την πιο ενδελεχή εξέταση των τρόπων με τους οποίους μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων μπορούν να αξιοποιήσουν την προσφυγική/μεταναστευτική κρίση και να διεισδύσουν στην Ευρώπη.

2.      Και από την άλλη, πρέπει να προστατεύσουμε τις αξίες μας. Τη δημοκρατία, την ελευθερία του λόγου, τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Αξίες που σήμερα βλέπουμε να είναι ιδιαιτέρως εύθραυστες και στις δύο μεριές του Ατλαντικού.

  • Η Ελλάδα, όπως γνωρίζουμε, καλείται να σηκώσει ένα πρωτόγνωρο βάρος λόγω της προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης. Η ευθύνη είναι μεγάλη, και όπως τονίζει ο συγγραφέας, ο τρόπος αντιμετώπισης της κρίσης αυτής πρέπει να λειτουργήσει ως καλή πρακτική αποδόμησης των φανατικών. Είναι προφανές ότι δεν έχουμε περιθώριο να αποτύχουμε.
  • Ως Νέα Δημοκρατία έχουμε παρουσιάσει μια σειρά από παρεμβάσεις που οφείλουν να δρομ&om
Μετάβαση στο περιεχόμενο