Κωστής Χατζηδάκης

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

“Πολιτικός κοσμοπολιτισμός”. Συνέντευξη στο περιοδικό της Ημερησίας του Σαββάτου Paper Magazine και στον Χαράλαμπο Νικόπουλο.

Η ήπια πολιτική φιλοσοφία του Κωστή Χατζηδάκη πρεσβεύει μια νέα αντίληψη για τα κοινά. Οι πολίτες έχουν ευθύνες, δεν φταίνε για όλα οι πολιτικοί και η αλλαγή της χώρας προϋποθέτει την αλλαγή όλων.


Γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ την περίοδο ‘87-89, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ το 1992, ευρωβουλευτής από το 1994 μέχρι το 2007 και τώρα βουλευτής και υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών. Είναι μόλις 43 χρονών, έχει όρεξη για πολλά περισσότερα και πιστεύει ότι οι απόψεις του θα ήταν πιο δημοφιλείς σε μια χώρα όπως η Σουηδία.


Υπάρχει η αίσθηση ότι η πολιτική «επιστρέφει» διεθνώς. Ότι σε σχέση με παλαιότερα απασχολεί περισσότερο όσους παράγουν σκέψη, αλλά και τους πολίτες. Ισχύει;

Όλα τα πράγματα στη ζωή κάνουν κύκλους, έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Δεν μπορούμε όμως να κάνουμε χωρίς την πολιτική. Αν δεν ενδιαφερόμαστε για αυτή, θα αποφασίζουν άλλοι για εμάς, χωρίς εμάς. Δεν μπορώ να είμαι κατηγορηματικός στο αν επιστρέφει η πολιτική, μπορώ όμως να είμαι κατηγορηματικός στο ότι, εφόσον χρειάζεται να λαμβάνονται καθημερινά χιλιάδες αποφάσεις για το παρόν και το μέλλον μας, η πολιτική θα είναι πάντα παρούσα. Το θέμα είναι κατά πόσο ο πολίτης θα συμμετέχει, θα επηρεάζει, θα επιβραβεύει και θα τιμωρεί.


Ο πολίτης εξακολουθεί να παραμένει απαθής; Υπάρχει δυσπιστία. Πάντως, αν κάποιος συγκρίνει τη γκρίνια που εκφράζουμε με το τι πράττουμε τελικά στις εκλογές, υπάρχει απόσταση.

Ως λαός νομίζω ότι έχουμε ροπή να βλέπουμε τα πράγματα πιο αρνητικά από ότι πραγματικά είναι. Ακόμη και Έλληνες εφοπλιστές αν ρωτήσουμε, δεν θα πουν ότι κερδίζουν πολλά χρήματα, ότι «πάνε καλά», παρόλο που η ναυτιλία κάνει ένα «μπουμ» διεθνώς. Θεωρώ ότι το έχουμε λίγο στο γονίδιό μας: και επειδή στην πραγματικότητα συχνά γκρινιάζουμε χωρίς να το εννοούμε, για αυτό και υπάρχει αυτή η διαφορά σε αυτό που λέμε και σε αυτό που κάνουμε ως πολίτες τελικά.


Για ποια πολιτική, όμως, μιλάμε σήμερα; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να εφαρμόσετε αυτά που πιστεύετε, μέσα σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον, στο πλέγμα των οδηγιών της ΕΕ κ.λπ.;

Στην πολιτική δεν είσαι ποτέ μόνος. Τα κόμματα είναι συσσωματώσεις πολλών και διαφορετικών προσώπων και απόψεων. Παράλληλα, όταν δρας μέσα σε μια δημοκρατία υπάρχει δράση και αντίδραση. Υπάρχουν τελικά χρυσές τομές. Όταν ξεκινάς, λοιπόν, στην πολιτική καλό είναι να γνωρίζεις ότι στο τέλος θα εφαρμόσεις ένα μόνο μέρος των θέσεών σου. Δε γίνεται διαφορετικά στις δημοκρατίες. Και μάλιστα, όσο μεγαλύτερο μέρος των απόψεών σου εφαρμόζεται, τόσο μεγαλύτερες συγκρούσεις χρειάζεται να κάνεις για να το πετύχεις αυτό. Προσωπικά, προσπαθώ να μη συμβιβάζομαι και μερικές φορές το πληρώνω.


Με την εμπειρία σας από την Ευρώπη, μπορείτε να εντοπίσετε κάποιες διαφορές του Έλληνα από τον Ευρωπαίο;

Δεν είναι όλοι οι υπόλοιποι από τη μία πλευρά και εμείς από την άλλη. Έχουμε κοινά χαρακτηριστικά, αλλά και ο κάθε λαός έχει τα δικά του συν και πλην. Είναι βέβαιο ότι στην Ελλάδα υπάρχει ‘σπίρτο’ και εξυπνάδα. Κι αυτό που είναι βέβαιο ότι δεν υπάρχει είναι οργάνωση και διάθεση να εφαρμόσουμε κάποια πράγματα που πέτυχαν αλλού. Η επιμονή στους τρίτους δρόμους και στη δική μας ξεχωριστή λογική, καμιά φορά μας βλάπτει.


Στα θέματα του υπουργείου σας, υπάρχει περίπτωση κάποια στιγμή η οδική μας συμπεριφορά να ευθυγραμμιστεί με τη δυτικοευρωπαϊκή;

Ο καινούριος ΚΟΚ συνέβαλε σημαντικά στη μείωση των ατυχημάτων. Επιδιώκουμε να εφαρμόζεται ο νόμος. Κάνουμε ενημερωτική εκστρατεία, δημιουργούμε πάρκα κυκλοφοριακής αγωγής, συνεργαζόμαστε με τους Δήμους, αλλά δεν μπορούμε να βάλουμε δίπλα σε κάθε οδηγό έναν αστυνομικό. Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε κάποιον να προκαλέσει ατύχημα στο δρόμο, αν με τη λογική του είναι «αποφασισμένος» να το κάνει. Δέχομαι τις ελλείψεις, αλλά δεν πρέπει να υποτιμούμε τον παράγοντα οδηγό. Ας βοηθήσουμε κι εμείς με τον τρόπο που οδηγούμε. Ποιος μας εμποδίζει να βάλουμε τη ζώνη μας; Ως υπουργείο κρατάμε το θέμα ψηλά στην ατζέντα μας και σχεδιάζουμε πολλές δράσεις. Αλλά δεν θα αλλάξει η Ελλάδα, αν δεν αλλάξουμε εμείς.


Η μακρά σας θητεία στην Ευρωβουλή και η κουλτούρα που εκεί καλλιεργήσατε σας δυσκόλεψε στην εσωτερική πολιτική καριέρα σας;

Υπάρχει η Ελλάδα που φεύγει. Σε όσους έχουν ροπή στο λαϊκισμό δεν είχα ποτέ πέραση και δεν θα επιδιώξω να έχω. Θέλω να ταυτίζομαι με το καινούριο και όχι με το παλιό. Το καινούριο προκαλεί βέβαια πάντα αντιδράσεις. Για να προχωρήσεις μπροστά χρειάζεται να κάνεις ρήξεις. Οι απόψεις μου θα ήταν πιο δημοφιλείς στη Σουηδία, την Αυστρία -σε τέτοιου είδους χώρες. Αλλά η Ελλάδα οδεύει προς τα εκεί. Και θέλω να είμαι μεταξύ αυτών που ωθούν τα πράγματα προς τη σωστή κατεύθυνση, στο δρόμο της κοινής λογικής τελικά.


Αυτή η Ελλάδα που φεύγει, πόσο ισχυρή είναι στο σημερινό πολιτικό σύστημα;

Ανθίσταται χωρίς αμφιβολία, αλλά θα φύγει.


Μιας και αναφέρεστε σε χώρες με πολιτικό πολιτισμό και με δεδομένο ότι προέρχεστε από τη νεολαία του κόμματος, θεωρείτε ότι η εικόνα που δίνουν σήμερα οι κομματικές νεολαίες -και αισθητικά και ουσιαστικά- προάγουν την πολιτική;

Ακόμη και αν ισχύει το δεύτερο, κανείς
δεν τους εμποδίζει να λάβουν μια δική τους πρωτοβουλία είτε στο χώρο που δρουν είτε αλλού. Οι bloggers, ας πούμε, έχουν δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα και θα χαιρόμουν να είναι περισσότεροι. Δεν φτάνει απλά να καταγγέλλουμε, αλλά να προβληματιζόμαστε, να συμμετέχουμε και να δημιουργούμε. Η αποχή είναι ανοχή τελικά.


Που οφείλεται τελικά αυτή η αποχή;

Νομίζω ότι μετά τη μεταπολίτευση η πολιτική ήταν μόδα, που σιγά -σιγά υποχώρησε. Δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Είναι βέβαια και θέμα των πολιτικών, που πρέπει να είναι πιο αξιόπιστοι και πιο αποτελεσματικοί. Είναι όμως και θέμα των πολιτών. Υπάρχει η λεγόμενη κοινωνία των πολιτών που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο. Οργανώσεις περιβαλλοντικές, κοινωνικές κλπ μπορεί να ελέγξουν τους πολιτικούς και να ωθήσουν προς τη σωστή κατεύθυνση. Αρκεί να μην είναι κρατικοδίαιτες.


Έχουν έρθει στιγμές που έχετε πει, αυτή η χώρα δεν αλλάζει με τίποτα;

Ναι, έχουν έρθει. Έζησα αρκετές απογοητεύσεις και παλαιότερα και τώρα. Ωστόσο, δεν τα παρατάω. Υπάρχει ένα αμερικάνικο τραγούδι, το «μην τα παρατάς», «don’t give up», που στο τέλος λέει «έχω μάθει να ελπίζω, να παλεύω, να νικάω».


Στον ελεύθερο σας χρόνο -φαντάζομαι δεν θα σας περισσεύει πολύς- πώς εκτονώνετε την ένταση της ημέρας;

Οι ανάγκες του υπουργείου είναι τέτοιες που αναγκάζομαι να φεύγω κάθε μέρα πολύ αργά το βράδυ. Δεν έχω χρόνο για προσωπική ζωή. Κι αν είχα χρόνο θα δεχόμουν, νομίζω, κριτική. Ή τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί και να μην δεχόμουν κριτική, γιατί όταν δεν κάνεις τίποτε δεν σε κριτικάρουν κιόλας. Πάντως μου λείπουν τα απλά πράγματα, τα μπαράκια και τα ταβερνάκια στις διάφορες περιοχές της Αθήνας. Όλα αυτά δεν τα κάνω πια, από τότε που έγινα υπουργός.


Έχετε διατηρήσεις τις φιλίες των φοιτητικών σας χρόνων;

Ναι και με κάποιους βλεπόμαστε συχνά. Νομίζω οι φιλίες στα νεανικά χρόνια μένουν, γιατί είναι πιο άδολες.


Έχετε κάνει πολλούς φίλους μετά τα 35 – 40;

Δεν θα το’ λεγα. Άλλωστε, όταν παίρνεις μία θεωρητικά μεγάλη θέση, σε πλησιάζουν άνθρωποι που δεν θα σε πλησίαζαν πριν και δεν θα σε πλησιάσουν και μετά.


Και τι κάνετε σε αυτήν την περίπτωση;

Είμαι ευγενής.


Τους εξυπηρετείτε;

Αν θεωρήσω ότι πρέπει να εξυπηρετηθούν, το κάνω. Δεν έχω προηγούμενα με κανέναν, δεν έχω όμως και αυταπάτες.






Μετάβαση στο περιεχόμενο