Κωστής Χατζηδάκης

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors

Το ποδόσφαιρο είναι λαϊκός πολιτισμός! Συνέντευξη στο μηνιαίο αθλητικό περιοδικό Matchball.

Αν και μόλις έκλεισε τα 42 του χρόνια, ο Κωστής Χατζηδάκης διάγει ήδη τη τρίτη του θητεία στο Ευρωκοινοβούλιο. Σύγχρονος πολιτικός, με διεθνή αναγνώριση, από τους πλέον καταρτισμένους ευρωβουλευτές, είναι από τους πολιτικούς που έχει μόνο φίλους μέσα και έξω από το κόμμα του. Προσφάτως, σε συνάντησή του με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή επισφράγισαν την κάθοδό του, ως υποψηφίου βουλευτή, στη Β΄ περιφέρεια Αθηνών.


Ποδοσφαιρόφιλος από τα παιδικά του χρόνια στο Ρέθυμνο, παρακολουθεί, όσο του επιτρέπουν οι υποχρεώσεις του και τα συνεχή ταξίδια στις Βρυξέλλες, αγώνες σε διάφορα γήπεδα του λεκανοπεδίου. Τον έχουμε δει στο Γ. Καραϊσκάκης να συμπαρίσταται στην Εθνική ομάδα, στο ΟΑΚΑ να παρακολουθεί αγώνες του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ, αλλά και μικρότερες ομάδες, όπως ο Πανιώνιος, ο Φωστήρας, ο Άγιος Δημήτριος, η Ηλιούπολη και ο Εθνικός!


Συναντήσαμε τον Κωστή Χατζηδάκη, λίγο μετά τη παρουσίαση του πρωτοποριακού και ιδιαίτερα χρήσιμου ηλεκτρονικού οδηγού «Τα δικαιώματα του Ευρωπαίου Πολίτη». Του επισημαίνουμε τη χρησιμότητα του έργου.


Ο Ηλεκτρονικός Οδηγός έρχεται να καλύψει ένα κενό ενημέρωσης. Ξέρετε, πολλοί πολίτες που συναντώ στις γειτονιές της Β’ Αθήνας με ρωτούν γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι κοντά στην δύσκολη καθημερινότητά τους.
Δυστυχώς, την ΕΕ την έχουμε συνδέσει με τα Κοινοτικά Κονδύλια και την θυμόμαστε όταν στην επικαιρότητα είναι το θέμα της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Πόσοι άραγε γνωρίζουν την ύπαρξη του Δικτύου EURES για εύρεση εργασίας σε άλλες χώρες της ΕΕ; Ξέρει ο Έλληνας καταναλωτής ότι η δημιουργία της νέας κρεαταγοράς στην Αθήνα προωθήθηκε από τις Βρυξέλλες; Γνωρίζουμε μήπως ότι, με βάση ευρωπαϊκή οδηγία, έχουμε δικαίωμα σε περίπτωση που το αγαθό που αγοράσαμε δεν ανταποκρίνεται στα χαρακτηριστικά της εγγύησης ή της διαφήμισής του, να το επιστρέψουμε και να απαιτήσουμε είτε επιστροφή ποσού, είτε αντικατάσταση, είτε επισκευή;
Όλα τα παραπάνω, τα δικαιώματα δηλαδή του ευρωπαίου πολίτη όπως απορρέουν από το κοινοτικό δίκαιο συγκέντρωσα σε ένα cd. Είναι ένας ο οδηγός που μπορεί να κάνει πιο εύκολη τη ζωή του εργαζομένου, του ελεύθερου επαγγελματία, του φοιτητή, του καταναλωτή, του συνταξιούχου.


Ποια η άποψή σας για τα τεκταινόμενα τόσους μήνες στη Παιδεία. Για το άρθρο 16, για τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, για τις αντιδράσεις της Πανεπιστημιακής κοινότητας.



Ευτυχώς επιστρέψαμε στον κόσμο της κοινής λογικής. Στον κόσμο που θέλει τα πανεπιστήμια να είναι αυτοτελή διοικητικά, να αξιολογούνται αφού παίρνουν κρατικά χρήματα, να είναι συνδεδεμένα με την παραγωγή και τις ανάγκες της αγοράς. Επιστρέψαμε στην διεθνή πραγματικότητα που, την εποχή του διαδικτύου, αντιμετωπίζει ως γραφικότητα το ένα και μοναδικό σύγγραμμα και τους αιώνιους φοιτητές ως ελληνική πρωτοτυπία. Ο νέος νόμος πλαίσιο που ψηφίστηκε από την ελληνική βουλή αλλάζει σελίδα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο ίδιο μήκος κύματος ήταν και η προσπάθεια της κυβέρνησης για την αναθεώρηση του άρθρου 16 για να επιτραπεί η λειτουργία – όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο – ιδιωτικών πανεπιστημίων στην χώρα μας,
έτσι ώστε μετά την Κίνα να πέσει και το τελευταίο κάστρο του υπαρκτού σοσιαλισμού στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δυστυχώς στο άρθρο 16 ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπαναχώρησε από την αρχική θετική του στάση, φοβούμενος το εσωκομματικό κόστος. Σε όλες αυτές τις αλλαγές υπάρχουν πάντα δυνάμεις που αντιστέκονται. Ετσι και στην πανεπιστημιακή κοινότητα υπήρχαν δυνάμεις που για λόγους πολιτικούς, συντεχνιακούς, και βολέματος αντιστάθηκαν και στο όνομα της προόδου αγωνίστηκαν για την συντήρηση του παλιού status qvo. Και όλα αυτά στο όνομα της προόδου!
H κυβέρνηση με υπευθυνότητα προχώρησε μπροστά
έχοντας στο πλάι της την
πλειοψηφία του ελληνικού λαού.


Από τη προεδρία της ΟΝΝΕΔ στο Ευρωκοινοβούλιο κι από εκεί μετά από σχεδόν δέκα χρόνια επιστροφή στα καθ’ ημάς. Αν χρησιμοποιήσουμε ποδοσφαιρικούς όρους θα μπορούσαμε να πούμε απ’ τα σαλόνια στα αλώνια…


Θα συνεχίσω με ποδοσφαιρικούς όρους: Η Β’ Αθηνών δεν είναι Β’ Εθνική! Είναι Ευρώπη και η επίλυση των προβλημάτων της καθημερινότητας ( περιβάλλον, άναρχη δόμηση, έλλειψη ελεύθερων χώρων, διαχείριση απορριμμάτων κλπ) απαιτεί λύσεις ευρωπαϊκές! Το στερεότυπο ότι η Β’ Αθηνών προσφέρεται μόνο για πολιτικούς που αρέσκονται στον λαϊκισμό και στην οξύτητα δεν είναι μόνο λάθος. Είναι και υποτιμητικό για τους ίδιους τους πολίτες της Β’ Αθηνών οι οποίοι απαιτούν και αξίζουν μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Για μένα, η Β’ Αθηνών είναι μία μεγάλη πρόκληση. Αυτό που σημειώνω είναι πως γνωρίζω καλά τις μεθόδους με τις οποίες αντιμετωπίστηκαν προβλήματα παρεμφερή στην υπόλοιπη Ευρώπη και ζητώ από τους πολίτες να μου δοθεί η ευκαιρία να δουλέψω χρησιμοποιώντας την εμπειρία των Βρυξελλών.


Είναι γνωστή η σχέση σας με τον αθλητισμό, με το ποδόσφαιρο, το μπάσκετ. Τα βλέπετε ως διαφυγή από τη «ζεστή» καθημερινότητα;


Το ποδόσφαιρο είναι λαϊκός πολιτισμός. Είναι η χαρά κι η απογοήτευση μαζί. Στο ποδόσφαιρο ζει κάποιος απίστευτες εναλλαγές συναισθημάτων μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ενώ ταυτοχρόνως, απαιτεί την εντατικοποίηση της προσπάθειας αν θέλει κάποιος να έχει νικηφόρα αποτελέσματα. Είναι το κατ΄ εξοχήν άθλημα της ομαδικής προσπάθειας, το άθλημα στο οποίο δεν υπάρχουν διαχωριστικές γραμμές αφού συνυπάρχουν το φτωχόπαιδο μιας λαϊκής γειτονιάς με το πλουσιόπαιδο μιας άλλης, ο μορφωμένος με τον λιγότερο μορφωμένο, ο άσπρος με τον μαύρο και τον κίτρινο! Άδικο έχουν όσοι το χαρακτηρίζουν ως «βασιλιά των σπορ»;


Έρχονται μεγάλες ανατροπές στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Μέσω του Ευρωκοινοβουλίου και των δικαστηρίων.


Ήδη, η υπόθεση Μπόσμαν έχει αλλάξει τον ποδοσφαιρικό χάρτη. Αν εννοείτε όμως, την υπόθεση της συνθήκης του Κοτανού από το 2000 μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών της Αφρικής, του Ειρηνικού Ωκεανού και της Καραϊβικής, οφείλω να τονίσω ότι είναι θέμα χρόνου να φθάσουν οι εξελίξεις και στη χώρα μας. Συνεπώς οι ποδοσφαιριστές που κατάγονται από τις συγκεκριμένες χώρες θα μπορούν να αγωνίζονται ως κοινοτικοί.


Είναι, όμως, και η υπόθεση με το Κοινοτικό Δίκαιο το οποίο θεωρεί τους ποδοσφαιριστές κοινούς εργαζόμενους, άρα μπορούν να επιλέγουν τον εργοδότη τους. Αυτό καταργεί τα συμβόλαια με ότι αυτό συνεπάγεται. Συν το γεγονός ότι έτσι τα συμβόλαια ευνοούν τους ποδοσφαιριστές αλλά όχι τις ομάδες.


Νομίζω ότι ήδη εξεδόθη μια απόφαση από Πορτογαλικό δικαστήριο επί τούτου που δικαιώνει τον ποδοσφαιριστή Ζε Το. Το αιτιολογικό ήταν ότι αν ένας εργαζόμενος, στην προκειμένη περίπτωση ο ποδοσφαιριστής, καταβάλλει στον εργοδότη του – δηλαδή την ομάδα του –
το αντίτιμο του τρέχοντός συμβολαίου του, μπορεί να μείνει ελεύθερος και να επιλέξει το νέο εργοδότη του.










Μετάβαση στο περιεχόμενο